بماند به یادگار

سلام، سلام به سکوت غبار گرفته وبلاگم، همون رفیق قدیمیم

امسال این وبلاگ ده ساله شد، دقیقا از سال ۸۹ آغاز شد، اون موقع هنوز دبیرستانی بودم، الان دانشجوی دکترا!

اون موقع آرزوهایی داشتم به بعضی ها رسیدم ب بعضی هام نه، بعضی هاش هنوز آرزو موندن و بعضی هاشونم شدن حسرت!

خلاصه... 

یادش بخیر اینجا یه زمانی چقدر شلوغ و پر هیاهو بود..

 آپ کردنا، تبادل لینک کردنا، کامنت گذاشتنا... چه دلخوشی هایی داشتیم...

خلاصه این عمر ما چشم به هم زدنی میگذره، مثل این ده سال که گذشت، راستی تا حالا فک کردین ده سال دیگه کجایین و چه خبره و در چه جایگاهی قرار گرفتین؟

وقتی از نقطه ای ک هستی ب ده سال بعد فک میکنی هیجان داره، اما وقتی از نقطه ای ک هستی به ده سال قبل فک میکنی واست جز حسرت هیچی نداره، چون فقط متوجه میشی که ده سال از عمرت گذشته، دیگه تقریبا هیچیش یادت نیست، "کی چی گفته، فلانی اینکارو کرده، تو واسه فلانی چیکار کردی، برای چی فلان کس این حرفو زد"، هیچی و هیچیش ممکنه یادت نیاد، یا اگرم بیاد مهم نیست. تنها چیزی ک توی ذهنت خودنمایی میکنه گذر ده سال از عمرته که میفهمی ده سال به مرگ نزدیکتر شدی...

خلاصه این وبلاگ گرد و خاک گرفته روزی هیاهویی داشت و برو و بیایی و دوستای بامعرفتی که بودنشون آهنگ زندگی رو زیباتر میکرد. دعا میکنم به درگاه خدایی که سالهاست ازش غافل شدم، دعا میکنم هرجا ک هستند موفق و در رفاه باشند.